Wie had dat gedacht?

Languit op de bank blader ik door mijn fotoalbum. Jeetje, wat hebben we de afgelopen tijd veel gedaan. Picknicken, wandelen, fietsen, varen, activiteiten die stuk-voor-stuk voor mooie herinneringen zorgen. Iedereen die mijn persoonlijke Facebook pagina volgt, heeft mee kunnen genieten van alle afbeeldingen die ik tijdens de uitstapjes heb gemaakt. Het zal je dan ook vast wel duidelijk zijn dat ik een natuurliefhebber ben, mijn vriend gelukkig ook.

Niet alleen tijdens de vakanties, maar bijna elke dag ga ik naar buiten. Het liefst maak ik een zomerse wandeling, maar ook op regenachtige dagen verlaat ik mijn huis om even een frisse neus te halen. Vaak een klein uurtje, soms een stuk langer. Vermoeidheid of dat typische hondenweer waarbij de meesten van ons binnen willen blijven bij een kop warme chocolademelk met slagroom, houden me niet tegen. Mijn hoofd heeft het nodig.

Weet je, op jonge leeftijd worstelde ik al met depressies, iets wat nooit echt over is gegaan. Een sombere, nutteloze leegte, terwijl mijn omgeving van niets wist. Ik vond afleiding in mijn werk. Als ik maar hard genoeg mijn best deed, zou die donkere mist vanzelf wel verdwijnen, hoopte ik. Helaas gebeurde dit niet.

Eind 2017 belandde ik in de ziektewet, verloor mijn dagritme en moest op zoek naar iets nieuws om mijn tijd door te komen. Daarom ging ik elke dag naar buiten. Het was een advies van mijn therapeut, jaren ervoor ook al van de huisarts, maar ik had er nooit zo’n zin in.

Het is inmiddels een noodzaak geworden. Een hele dag binnen zitten is geen optie meer. De depressie hangt als een dreigend monster boven me, nu op gepaste afstand. Ik zal moeten blijven vechten om hem niet dichterbij te laten komen. Wandelen helpt, sporten vaak ook.

Het grote voordeel is dat ik de natuur zie veranderen, elk seizoen heeft zo zijn charmes. De frisse geuren na een vette herfstbui, de kale takken die na de winter steeds groener worden, de vogels die in het voorjaar hun nest bouwen, de pasgeboren diertjes, de kleurrijke planten in de zomer, het is fascinerend om te zien. Elk detail probeer ik in me op te nemen, zodat ik, vervuld van alle indrukken, op de bank in slaap kan vallen en te beseffen dat, sinds mijn burn-out, de hoeveelheid energie nog lang niet voldoende is om een hele dag wakker te blijven.

%d bloggers liken dit: