Dit kan niet waar zijn.

Met opgetrokken neus en mijn ogen wijd opengesperd staar ik naar het midden van de woonkamer. Het bloed kolkt door mijn aderen.

Zijn logge lijf botst tegen het dressoir tot het kraakt. Dan stapt hij bovenop de voerbak van de katten. Er klinkt een luid kabaal van ijzer dat tegen elkaar klapt, als hij zijn enorme poot weer optilt. Oeps, daar kan geen eten meer in.

Ik sla beide handen voor mijn ogen. Wild schud ik mijn hoofd. Dit kan niet waar zijn! Of toch?

Voetje-voor-voetje stap ik naar achteren, wankelend laat me op de bank vallen. Met opgetrokken knieën kijk ik hoe de slurf driftig heen-en-weer zwiept. Alles in zijn buurt krijgt een tik, wiebelt en valt om.

Binnen een paar minuten ligt mijn hele laminaatvloer vol met scherven, losse onderdelen en poep. Ieuw, wat een stank. Ik spring op en ren naar de voordeur. Het kan me niks schelen dat het regent, waait en steenkoud is, ik heb frisse lucht nodig. Ook de achterdeur en enkele ramen gooi ik open, zodat de verse zuurstof de geur kan verdrijven.

De ravage is compleet als het enorme beest zich wil verplaatsen. Waarschijnlijk rammelt hij van de honger. Wat zou een olifant eigenlijk eten?

Langzaam loop ik op het dier af. Zodra ik dichterbij kom, kijken de kleine oogjes me strak aan. Onmiddellijk krimp ik in elkaar. Roerloos blijf ik staan, terwijl zijn slurf met flinke vaart naar me toe komt. Ik deins achteruit, hoor gegil en met een hartslag die bonst in mijn keel, vlucht ik de ruimte uit die plotseling veel te krap is.

‘Wat zou je doen als dit zoogdier van ruim drieduizend kilo in je huis staat?’ vroeg de psycholoog, nadat ik had verteld hoe mijn nieuwe week eruit zag.

Mijn verhaal was kennelijk een chaotisch geheel, waarbij angst de boventoon voerde. Koortsachtig zocht ik naar oplossingen om het beest mijn huis uit te krijgen. Het zou me nooit lukken, besefte ik al snel. Moest ik het dan maar laten staan? Ik bedacht een opvangbak voor onder zijn staart, gekleurde slingers en een muts om het wat feestelijk te maken en een krachtpatser die alle meubels wilde verplaatsen, zodat het beest niks meer kon slopen. Natuurlijk hoopte ik vooral dat hij héél snel weer zou verdwijnen.

‘Je maakt je écht veel te druk.’

Het klopt. De transformatie van de mug naar een olifant verloopt vrijwel altijd vlekkeloos. Nieuwe situaties, onbekende mensen, grote drukte, ze zorgen keer-op-keer voor talloze gedachten die me bang en onrustig maken. Zelfs een neutrale gezichtsuitdrukking kan, op slechte dagen, al voldoende zijn om iedereen op afstand te houden. Daar kan ik namelijk niet op aflezen wat mensen van me vinden, iets wat voor mij van essentieel belang is.

‘Je hebt niet overal invloed op. Probeer de dingen los te laten waar je niks aan kunt veranderen. Ze leveren je onnodig veel stress op.’

Tot op de dag van vandaag vraag ik me af hoe je dat doet. “Loslaten” is makkelijker gezegd dan gedaan, toch?

Gepubliceerd door Elly schrijft

Elly is 39 jaar oud en woont samen met haar vriend, twee cavia's en twee katten in het Brabantse Waalwijk. Vanaf jonge leeftijd schrijft ze al fantasieverhaaltjes, verslindt ze boeken in allerlei genres en typt makkelijk leesbare verslagen over de meest uiteenlopende onderwerpen. Op dit moment schrijft ze aan haar boek "Alles onder controle." Een psychologische roman over sociale angst. Haar blogs gaan over dagelijkse dingen, psychische klachten en de ontwikkelingen rondom haar boek. Wil je niks missen? Kijk in de rechterkolom en zorg dat je als eerste de link naar de nieuwste blog in je mailbox krijgt.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

%d bloggers liken dit: