Klein maar dapper

Pretogen verschuilen zich achter mijn zonnebril. Eindelijk, de bogen in het park beginnen nu ook vol te groeien met bladeren. De jongen van het RIBW, die ik als vrijwilliger elke week meeneem voor een wandeling, wacht hier al weken op. En nu is het dan zover. Het is een mooi gezicht.

Overal waar ik kijk, zie ik korte broeken, dunne shirts, zonnebrillen en hier en daar nog een dikke jas. De zon staat hoog aan de hemel. De helderblauwe lucht is gevuld met witte wolken. Watjes lijken het wel.

Een flinke windvlaag zet ineens alles in beweging. Boomtoppen wiegen heen-en-weer, lege blikjes schuiven met veel gerinkel over de stoep en de parasols op het terras, een eindje verderop, waaien alle kanten op. Gelukkig staan ze goed vast.

Ik ben op weg naar huis en terwijl ik bij de stoplichten sta te wachten, zie ik aan de overkant een vrouw. Ze is van haar fiets gestapt om een foto te maken. Vlak naast haar op het grasveld zie ik een ganzenpaar. Ze waggelen op hun gemak richting het water. Zou ze dit nou zó interessant vinden? Zijn deze dieren écht de moeite waard om van de fiets te stappen? Verbaast kijk ik het tafereeltje aan.

Tikketikketikketik. Het groene poppetje vertelt me dat het tijd is om over te steken en met snelle passen loop ik langs de auto’s die staan te wachten. De vrouw staat nog steeds met de fiets in haar hand te kijken naar de grote watervogels met hun lange halzen en sterke poten. Het zijn prachtige beesten om te zien, maar toch houd ik hen liever een beetje op afstand. Ik weet niet waar ze toe in staat zijn.
De dame stapt net op haar fiets als ik langs haar loop en nieuwsgierig kijk ik in het gras. Twee ganzen stappen voorbij. Mooi hoor, maar wat is er zo boeiend aan?

En dan ineens zie ik het. Hele kleine gelige pluizenbollen trippelen nog wat onhandig met de twee volwassen beesten mee. Zeven donzige kleintjes die dapper mee willen stappen, terwijl hun pootjes de kleine lijfjes nog niet goed kunnen dragen. De ene na de andere laat zich even in het gras zakken. Vader en moeder wachten geduldig en houden ondertussen alles goed in de gaten. Wat lief! Ik blijf even staan. Er verschijnt een glimlach om mijn mond. Het is lente. Tijd voor nieuw leven.

Gepubliceerd door Elly schrijft

Elly is veertig jaar oud en woont samen met haar vriend, twee cavia's en twee katten in het Brabantse Waalwijk. Vanaf jonge leeftijd schrijft ze al fantasieverhaaltjes, verslindt ze boeken in allerlei genres en typt makkelijk leesbare verslagen over de meest uiteenlopende onderwerpen. Op 9 oktober 2021 verscheen haar debuutroman 'Met mij is toch niks mis'. Een psychologische roman over sociale angst. Haar blogs gaan over dagelijkse dingen, psychische klachten en de ontwikkelingen rondom haar boek. Wil je niks missen? Kijk in de rechterkolom en zorg dat je als eerste de link naar de nieuwste blog in je mailbox krijgt.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

%d bloggers liken dit: