Stress bij de kapper

Afgelopen week ben ik met Sophia naar de kapsalon geweest. Voor mij als schrijfster was het reuze interessant om in deze alledaagse omgeving haar ervaringen te mogen beschrijven. Nieuwsgierig? Lees dan verder:

 

Het is vroeg in de ochtend. Ik ben bij de kapper. Voor mij is dit geen fijne plek. Onbekende mensen, verwachtingen, oordelen, meningen, gesprekken. De onrust groeit.

Als ik binnenkom worden er drie klanten geholpen. Achter in de zaak word ik naar een tafel gewezen waar ik op mijn beurt mag wachten. De zenuwen gieren door mijn lijf. Ik probeer me af te sluiten voor mijn gedachten en richt mijn aandacht op het geroezemoes. Gesprekken over vakanties en over het kapsel van een klant. Op de achtergrond hoor ik wat lounge muziek. Het is schijnbaar de bedoeling dat je hier rustig van wordt, maar ik merk juist een lichte irritatie. Het is dus belangrijk om me te concentreren op andere dingen.

Ik ruik een mengeling van zoete geuren van shampoos en verzorgende oliën. Een vrouw van middelbare leeftijd, zit naast me te wachten. Haar opvallende rode trui maakt op mij de indruk dat het een zelfverzekerde vrouw moet zijn, of in ieder geval doet ze alsof. Ze zit wat te tikken op haar telefoon. Ik vind het heerlijk als de mensen hier vooral met zichzelf bezig zijn.

Ik kijk om me heen. Alle meubels zijn glanzend zwart, afgewisseld met details met een eikenhouten look. Twee grote zwart-wit schilderijen hangen met touwtjes aan een zwarte muur. Het ziet er stijlvol uit.

De jongste medewerkster komt me halen en neemt me mee naar een hoek met een kaptafel, een grote spiegel en een leren draaistoel. Ik voel me gejaagd en probeer mijn angst weg te duwen, door een luchtig gesprek te voeren met de jongedame die me helpt, over kleding en uitverkoop. Niet mijn favoriete onderwerp, maar zolang ik kan meepraten, is het voor mij prima.

Ik ben hier om mijn grijze lokken te laten verven. Met een kwastje wordt plukje voor plukje vakkundig gekleurd. De koude aanraking die hierdoor steeds ontstaat, ergert me. Het is fijn als ze me eindelijk met rust laat. De verf moet inwerken en dat heeft tijd nodig. Ik krijg een cappuccino en tijdens het wachten volg ik de gesprekken om mij heen. Vlakbij me wordt een bevalling uitvoerig besproken. Het schijnt nogal een boeiend onderwerp te zijn voor zowel de kapster als de klant. Het volume is zo hard dat iedereen mee kan luisteren. Hier en daar hoor ik nog wat gesprekken, maar vooral wat geroezemoes. Naast mij wordt een föhn aangezet.

Met een zucht en wat bemoedigende woorden probeer ik mezelf te kalmeren, maar dit lukt niet. Het eindeloze malen is niet te stoppen. Hoe hard ik ook mijn best doe om niet te piekeren, het bange gevoel heeft het toch overgenomen. Deze plek, waar de meeste mensen tot rust komen, levert mij een enorme hoeveelheid stress op. Zal dit ooit nog veranderen?

Ineens komt er een vrouw achter me staan. Aan het zwarte shirt dat ze draagt, is te zien dat ze in deze kapsalon werkt. ‘Ik kom het even inmasseren, ja?’ Vanuit de spiegel kijk ik haar aan. De vragende klank begrijp ik niet. Ze heeft een plantenspuit bij zich en maakt mijn haar, met koud water nat, zonder mijn reactie af te wachten. Met een kam probeert ze er doorheen te worstelen, maar het zit aardig in de war. ‘Er zitten aardig wat knopen in,’ zeg ik, maar ze reageert niet. ‘Het mag nog even inwerken,’ zegt ze en ze loopt weg.

Vreemd. Hoe kunnen mensen zich toch zo afstandelijk gedragen? Ik vind het asociaal. Het voelt koud op mijn hoofd en het kriebelt. De prikkelbare stemming neemt toe.

Voor in de zaak hoor ik een kind huilen. De man die erbij hoort, is bijna klaar met zijn knipbeurt, en neemt de stoorzender gelukkig vrij snel mee. Ook hier kan ik me mateloos irriteren.

Inmiddels is het half elf. Ik zit al ruim een uur binnen en voel me doodmoe. Eindelijk wordt mij gevraagd om bij de wastafel plaats te nemen. Mijn haar wordt gewassen met een shampoo die naar groene appeltjes ruikt. De temperatuur en het gefriemel aan mijn hoofd voelen heerlijk aan. Toch lukt het me niet meer om te ontspannen. Het gevoel dat alle mensen naar me kijken, zorgt ervoor dat ik me, meer dan wenselijk, bewust ben van mezelf. Uit alle macht probeer ik me te focussen op de vlugge, krachtige vingertoppen en het stromende water.

Met een tulband, gemaakt van een handdoek, neem ik weer plaats in de stoel. Nog een smeerseltje en een crème die de geur van meloen verspreid. De warmte van de föhn en een snelle blik in de spiegel achter me die het resultaat laat zien.

En dan is het klaar. Haastig reken ik af en vlucht terug naar huis. Naar mijn veilige plek waar ik me weer kan verstoppen voor elk sociaal contact.

Gepubliceerd door Elly schrijft

Elly is 39 jaar oud en woont samen met haar vriend, twee cavia's en twee katten in het Brabantse Waalwijk. Vanaf jonge leeftijd schrijft ze al fantasieverhaaltjes, verslindt ze boeken in allerlei genres en typt makkelijk leesbare verslagen over de meest uiteenlopende onderwerpen. Op dit moment schrijft ze aan haar boek "Alles onder controle." Een psychologische roman over sociale angst. Haar blogs gaan over dagelijkse dingen, psychische klachten en de ontwikkelingen rondom haar boek. Wil je niks missen? Kijk in de rechterkolom en zorg dat je als eerste de link naar de nieuwste blog in je mailbox krijgt.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

%d bloggers liken dit: