Buiten spelen

Misschien moet ik je dit helemaal niet vertellen. Ik zou zomaar iets teveel kunnen verklappen over de inhoud van mijn boek, Met mij is toch niks mis. Toch houdt het me bezig, gewoon, omdat het zo leuk is.

Bijzondere geluiden

Het is woensdagmiddag. Ondanks het voorjaarszonnetje is het fris buiten, toch is het heerlijk om juist nu naar buiten te gaan. Ik trek mijn kraag wat omhoog, verstop mijn handen in de jaszakken en wandel op m’n gemak door de wijk. Sinds enkele jaren zijn hier steeds meer jonge gezinnen komen wonen, wat nu goed te merken is. De speeltuin is in gebruik door een groep kleuters, ouders houden de boel van een afstandje in de gaten. Een eind verderop, op een grasveld, zijn jongens aan het voetballen. Rolschaatsen, fietsen, een step en zelfs een elektrisch autootje razen over de stoep. Kinderstemmen klinken uitgelaten, alsof ze alle tijd die ze in de schoolbanken moesten doorbrengen, van zich af willen schudden.

Spelen is voor kinderen

Weet je nog, toen je zelf klein was? Wat deed jij als je vrij was van school? Ging jij vaak buiten spelen?

In de straat waar ik als meisje woonde, waren veel jonge kinderen. Zodra het mooi weer was, zochten we elkaar op, bedachten allerlei spelletjes om te doen. Springtouwen, elastieken, de hoelahoep, balspelletjes, noem het maar op. Naast de gezelligheid wilde ik vooral variatie. De ene keer gingen we hinkelen, een volgende keer hadden we de grootste lol met ‘Simon says’.

De gymlessen vond ik een ramp, zeker op de middelbare school. De leraar was gek op honkbal, dus zodra we buiten konden sporten, wist ik al hoe de les eruit zag. Dit betekende dat ik een hekel kreeg aan de gymlessen en me ook na de schoolperiode niet inschreef bij een sportschool. Sommige dingen zijn wel leuk, maar niet elke week.

Grenzen verleggen

In 2018, in dezelfde periode dat Sophia door haar sociale angsten in de ziektewet zat, ontdekte ik bootcamp. Eerlijk gezegd vind ik dit geen sport, eerder ‘buiten spelen voor volwassenen’. We rennen, huppelen, boksen, proberen commando’s op te volgen van de trainer, wat nogal eens voor hilariteit zorgt en trainen tussendoor wat spiergroepen. Hoe de lessen eruit zien, is altijd weer een verrassing. Soms is er echt niks aan, dat moet ik toegeven, maar altijd is er wel een onderdeel wat wél leuk is, waardoor je uiteindelijk toch met een goed gevoel naar huis gaat.

Elke dinsdagavond en op de vrije zaterdagochtend rij ik braaf naar onze afgesproken plek. De groepsleden zijn altijd gezellig. We kletsen, supporten elkaar en hebben vaak de grootste lol. En, misschien is dat nog wel het belangrijkste, de lessen zijn altijd aan te passen op je eigen niveau.

De sportschool

Bij ons in Waalwijk zit Below fitness. Deze sportschool is vooral bedoeld voor de mensen zonder spierbundels, voor iedereen die weet dat sporten gezond is, maar er niet zoveel zin in heeft. Naast de fitness ruimte, zijn er allerlei groepslessen, waaronder de bootcamp. Woon je in de buurt en wil je eens komen kijken? Je kunt altijd meedoen met een proefles, meld het dan wel van tevoren bij mij, of bij Melvin, de eigenaar van Below. Ik stel je graag voor aan de andere deelnemers.

Woon je niet in de buurt, maar wil je wel graag weten wat zo’n bootcamples inhoudt? Informeer even bij een sportschool in jouw woonplaats. Op veel plekken worden dit soort trainingen gegeven.

Roman over sociale angst

Ik zei het al, ik heb een boek geschreven, namelijk, een psychologische roman over sociale angst. De hoofdpersoon, Sophia, is bang voor sociale contacten. In Met mij is toch niks mis dat op 9 oktober 2021 verkrijgbaar is, geeft zij jou een uniek kijkje in haar hoofd. Wil je hier meer over weten? Kijk dan op mijn facebookpagina of instagram. Aan de website https://ellyschrijft.nl wordt op dit moment gewerkt.

Vreemde dag

Afgelopen vrijdag kregen alle bewoners, vrijwilligers en medewerkers het lang verwachtte bericht van de zorginstelling waar ik werk. Eerlijk gezegd moest ik het eerst een paar keer lezen en tot me door laten dringen. Ik wilde het nog niet zo goed geloven.

Snelle veranderingen

Op 19 maart 2020 ging de ouderenzorg op slot. Het RIVM eiste strenge maatregelen. Bezoekers mochten niet meer naar binnen, het zorgpersoneel moest zich in speciale pakken hijsen om de werkvloer op te mogen. Het corona-virus verpestte de sfeer, zorgde voor besmettingen, verdriet, sterfgevallen. Onze bewoners kregen te maken met gemaskerd personeel, inclusief spatbril en handschoenen. Ze konden ons vaak nauwelijks verstaan, herkende ons niet meer en de non-verbale communicatie, wat voor onze mensen zo belangrijk is, was niet meer mogelijk. Onze glimlach bleef verborgen achter het mondkapje.

Gelukkig mocht familie eind mei weer mondjesmaat worden toegelaten. Helaas werden na de zomerperiode alle regels weer aangescherpt. Eind 2020 liep zelfs heel Nederland met een mondneusmasker in de openbare en overdekte ruimtes.

14 juni 2021

Gisteren stapte ik met een vreemd gevoel in mijn auto. Zal het dan toch… na al die maanden? Met een schuine blik bekeek ik het blauw/witte ding in mijn dashboardkastje. Het is al bijna een gewoonte om hem op te doen, het hoort bij de start van mijn werkdag. Toch wacht ik al zo lang op dit moment.

Voor de zekerheid propte ik het mondkapje in mijn tas voordat ik de auto verliet en twijfelde of ik hem niet toch op moet zetten nog voordat ik naar binnen stapte. De eerste collega die ik tegenkwam had haar gezicht niet bedekt en ook de tweede en derde wandelden me zonder masker voorbij. Aarzelend pakte ik mijn koffie, maar de onzekerheid raakte ik niet kwijt.

Al snel bleek dat de vaccinaties hun vruchten hadden afgeworpen. Een enorm percentage cliënten, medewerkers en vrijwilligers is ingeënt tegen covid-19. Het risico op besmetting is daardoor minimaal. Natuurlijk moeten we nog steeds alert zijn, de hygiënemaatregelen in acht nemen, maar de opluchting is groot. Er is geen elastiekje meer dat achter je oren snijdt, geen scherp randje dat irriteert onder je ogen en ook al voelt het onwennig, zoeken we na de pauzes onbewust naar het mondkapje, omdat we die al die tijd op moesten, we zien het als een mooi succes. Baldadig stak ik regelmatig mijn tong even uit, gewoon, omdat het weer kan.

Bezoekers moeten nog even wachten, al verwacht ik dat ook zij hier snel van verlost zullen zijn.

Welke voordelen zie jij als de mondkapjesplicht wordt afgeschaft? Of ben jij juist huiverig voor deze versoepeling?

Niet normaal

Ze zijn er nog steeds van aan het bijkomen, de ravage was enorm. Complete huizen zijn verwoest, tientallen bewoners zijn op de vlucht geslagen, anderen kwamen in opstand. Mijn schoffel en hark waren zich van geen kwaad bewust.

Zittend op het tuinpad bekeek ik de mieren die in een lange rij achter elkaar aan marcheerden, de insecten die plotseling vanuit de grond omhoog kwamen. Tuinieren is niet mijn hobby, maar ik genoot van alle kleine diertjes die normaal gesproken onzichtbaar zijn. Zoveel variaties, prachtig.

Griezels

Plotseling besefte ik dat de meeste mensen hier helemaal niet van kunnen genieten. De angst voor insecten, met name spinnen, komt vaak voor en ook die kwam ik tegen in verschillende soorten en maten. Waarschijnlijk zal dus niet iedereen de macrofoto’s kunnen waarderen die ik van deze nuttige achtpoters maak. Gek eigenlijk, want zodra ik in de buurt kom, zijn ze weg. In het bos, in struiken langs de weg, hoef ik maar met mijn ogen te knipperen en ze hebben zich al onder een blad verstopt. Zonde, want met mijn camera kan ik ze uitvergroten en dan zie je goed hoe mooi ze zijn, met al hun oogjes (jaja, een spin heeft er in totaal acht). Vaak is zelfs een vacht te zien, iets wat je met het blote oog niet ziet.

Vreemde angsten

Als hobbyfotograaf probeer ik alles vast te leggen wat in de natuur leeft, van vogels tot kikkers en van bijen tot krekels. Gisteren had ik zelfs een mug ‘te pakken’ die dwars door de stof van mijn broek probeerde te prikken, voordat ik hem wegjoeg. Het is voor mij dan ook moeilijk te begrijpen dat er fobieën bestaan voor al dit moois.

Maar, zeg nou zelf, wie is er nou bang voor mensen? Dat is toch ook raar?

Met mij is toch niks mis

Een sociale angststoornis is niet in een paar zinnen uit te leggen. Het heeft vooral te maken met gedachten, gevoel en, in de meeste gevallen, met gebeurtenissen uit het verleden. Daarom ontstond het verhaal van Sophia, die jou een uniek kijkje geeft in haar hoofd. Hoe ziet je leven eruit als je bang bent voor sociale contacten?

Eind mei stuurde ik mijn manuscript naar De Droomvallei, de uitgever die van al mijn woorden een echt boek gaat maken. Vorige week kreeg ik al een inkijkje in de binnenkant ervan, de allereerste proefdruk zal binnenkort klaar zijn. Eerlijk is eerlijk, het ziet er echt fantastisch uit. Nu de omslag nog. Het plaatje voorop, de tekst op de achterkant, zullen het werk afmaken.

Na de zomerperiode, op 9 oktober, kan iedereen hem lezen. Ik kan niet wachten tot het zover is.

Volg je mijn ontwikkelingen al op social media?

Zichtbaarheid in een nieuw jasje

‘Je bent een beetje… ja, hoe zal ik het zeggen? Een grijze muis.’

Deze opmerking kreeg ik op de middelbare school naar mijn hoofd geslingerd van een docent. Hij keek er nogal afkeurend bij, alsof hij me betrapt had bij het stelen van een fiets.

Ik was anders dan anderen, moest van de leerkracht leren om meer in de schijnwerpers te komen staan. Eerlijk is eerlijk, ik heb die vent nooit gemogen.

Introvert zijn is oké

Het was niet nieuw voor me. Ook op de basisschool was ik het stille, verlegen meisje. Ik wilde niet opvallen, gewoon, omdat mijn ouders me dit niet hadden meegegeven. Zij hebben ook nog nooit op de voorgrond gestaan. “Doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg,” is steevast het motto van mijn moeder.

Misschien werk ik daarom in de ouderenzorg. Hier sta niet ik, maar de bewoner centraal. En ben ik daarom gaan schrijven, omdat ik mezelf het liefst verstop achter een beeldscherm.

Ik wil niet op een podium staan, alle aandacht naar me toe trekken. Het past niet bij me, maakt me zelfs bloednerveus. Toch stap ik dit jaar uit mijn comfort-zone, op mijn eigen manier. Ik heb namelijk een boek geschreven, dat voor veel mensen reuze interessant zal zijn. Helaas verkoopt mijn verhaal zich niet vanzelf.

Zichtbaarheid

Misschien heb je het al gezien. Mijn snuffert verschijnt steeds vaker op social media. Niet omdat ik mezelf zo geweldig vindt.

Ik heb zo’n 70 000 woorden geschreven over een heel belangrijk onderwerp, taboedoorbrekend, herkenbaar voor veel mensen. Het is dus van crusiaal belang dat iedereen dat weet. ‘Met mij is toch niks mis’ ligt vanaf dit jaar in de winkels.

Ga jij me helpen? Door simpelweg een reactie te plaatsen onder mijn posts, berichten te delen of te liken, doe je al heel veel.

Elly is onder andere te vinden op:

Leven als een kat?

Midden in het streepje zon dat via het raam op de bank valt, ligt onze poes Jolie. Ze rolt zich, via haar zij, op haar rug. Alle pootjes gaan de lucht in. Haar witte buikje is goed zichtbaar.

Aan de andere kant van de bank zit ik. Mijn benen onder de warme fleecedeken, mijn laptop op schoot. Er moet nog veel gebeuren, ik loop een beetje achter op schema, voor afleiding heb ik nu echt geen tijd. Ik concentreer me op de tekst. Het is belangrijk om me goed in te leven in dit moment. Wat gebeurt er? Wat nemen de zintuigen van mijn personage waar? In gedachten sta ik in de ruimte waar het tafereel zich afspeelt. Mijn vingers vliegen over het toetsenbord. De eerste zinnen verschijnen in het scherm.

Schaamteloos

In mijn ooghoek zie ik dat Jolie opstaat. Ze kijkt me aan en knijpt een paar seconden haar oogjes dicht. Dan stapt ze naar me toe. Ze snuffelt onderweg aan mijn weekplanner en het flesje water en zet dan zelfverzekerd haar voorpoten op mijn been. Ze kroelt met haar wang langs mijn hand en wurmt zich dan tussen mijn buik en de laptop in. Aan het zachte spinnen is te horen dat ze tevreden is. Ze gaat languit liggen, haar kopje legt ze op mijn arm. Aan de bewegingen van haar lijfje en het snurkende geluid is al snel te horen dat ze slaapt. Haar warmte gloeit dwars door mijn kleren heen. Van schrijven komt niks meer terecht.

Ook als dit dametje een half uur later van de bank af springt, kan ik me niet meer concentreren. Ze heeft een muisje gevonden. Eentje met een lange, groene staart. Er zit een pluizige bal aan het uiteinde die ze in haar bek pakt en meesleept naar een hoger gelegen plekje waar ze naar hartenlust kan spelen met haar zelf gevangen speelgoed.

Advies

Een paar jaar geleden kreeg ik het advies om bij onze katten in de leer te gaan. Mijn psycholoog doelde toen op het herstel van mijn burn-out. Katten eten, spelen en nemen alle tijd om uit te rusten. Maar zou ze stiekem ook wat anders bedoeld hebben?

Jolie vroeg niet of ze op schoot mocht komen liggen. Ze had behoefte aan wat aandacht, dus kwam ze dat bij me halen. Ze schaamde zich ook niet toen ze rollebollend van de zonnestralen genoot. Ze deed wat ze wilde zonder zich af te vragen wat ik daarvan zou vinden. Straks, als ik in de keuken het eten klaarmaak, zal ze zich tegen me aanduwen. Haar pootjes tegen de keukenkastjes zetten en haar best doen om zielig te klinken terwijl ze miauwend om eten bedelt. Ze is niet bang dat ik tegen haar mopper. Ze komt voor zichzelf op, net zo lang totdat ze haar zin krijgt.

Zou het niet heerlijk zijn om me af en toe wat minder bezig te houden met de mening van anderen? Om schaamteloos te doen wat ik wil? Veel te vaak ben ik bang om iets verkeerd te doen, vergeet hierbij dat mijn behoeften net zo belangrijk zijn als die van ieder ander.

Hoe zit dat met jou? Wil jij ook leren om wat vaker de kunst van het kat-zijn af te kijken of laat jij je niet zo makkelijk door anderen tegenhouden?

Begin van iets nieuws

Het is bijna zover, de zoveelste herschrijf-ronde is bijna compleet. Elke dag lees ik een paar hoofdstukken, blijf veranderen, aanpassen, ook al weet ik dat ik nooit helemaal tevreden zal zijn.

Wist je trouwens dat ik de titel heb verandert? ‘Alles onder controle’ heet vanaf nu ‘Met mij is toch niks mis

In januari mag mijn manuscript naar de redacteur, een spannend moment. Wat zal ze ervan vinden? Welke fouten ontdekt ze? Moet ik nog veel aanpassen voordat het naar de uitgever gaat?

Een nieuwe uitdaging

De vakantie komt eraan. Nog een paar dagen werken en dan mag ik genieten van een hele week vrij. Uitslapen, achterstallige klusjes, wandelen en natuurlijk het verhaal ‘redactie-klaar’ maken. Maar wat doe ik als mijn schrijfwerk af is? Plannen voor een tweede boek liggen al een tijdje stil, omdat ik mijn debuutroman niet goed los kan laten. Toch vind ik het tijd voor wat nieuws. De mail over een schrijfwedstrijd een paar weken geleden, zette me aan het denken. Zou ik dit kunnen? Moet ik dit wel doen? Misschien lukt het niet.

Maar stel je voor dat het wél lukt? Anderen zullen mijn verhaal lezen, er een oordeel over vellen die positief of negatief zal uitpakken. Het is sowieso een mooie oefening waar ik in ieder geval veel van zal leren.

Cursus

Afgelopen dinsdag ben ik begonnen met een workshop, omdat ik wil leren om korte verhalen te schrijven, onder andere voor de schrijfwedstrijd. Waar moet ik op letten, wat zijn de belangrijkste onderdelen. Je zou denken dat als ik een boek kan schrijven, de korte stukken een eitje moeten zijn, maar niks is minder waar. In weinig woorden een compleet verhaal vertellen waarbij je de lezer raakt, is een behoorlijke uitdaging. De eerste lessen heb ik nu al doorgenomen, in mijn hoofd is alles al uitgewerkt. Op papier moet nog veel gebeuren, maar dat is niet erg. Ik geniet met volle teugen.

Waar het over gaat, blijft nog een tijdje geheim. Ik kan je al wel vertellen dat het deze keer geen roman wordt. Je zult op het puntje van je stoel zitten, kunt pas slapen als je weet hoe het afloopt, zelfs regelmatig onbewust je hoofd schudden of je adem inhouden. In februari moet het klaar zijn, in juni worden de winnaars pas bekend gemaakt.

Een interessante samenwerking

Het was 2018 toen de ideeën voor het schrijven van een boek serieuze vormen begon aan te nemen. Zoals bij alles wat ik graag wil leren, dook ik het internet op om informatie te vinden. Hoe moet het? Waar begin ik? Op welke aandachtspunten moet ik letten?

Op Facebook kwam ik een schrijfcoach tegen die een gratis workshop aanbood, “Schrijf je achterflaptekst.” Ik had het niet verwacht, maar leerde ontzettend veel van deze opvallende verschijning.

Schrijfinspiratiedag

Op 26 juni van dat jaar reed ik naar Baarn waar ik voor het eerst kennis maakte met Dé kleurrijke schrijfcoach en verschillende auteurs. Ik weet nog dat er ’s ochtends nog een gure wind stond, maar ik zat daar toch maar mooi, tussen vreemde mensen, met al mijn sociale angsten. Trots als een pauw om mijn lef schreef ik die middag een nieuw hoofdstuk en ging vol nieuwe inspiratie terug naar huis.

Commitmentgroep

Mijn motivatie om door te schrijven verdween al snel als sneeuw voor de zon, dankzij mijn depressie en de zware therapiedagen. Het was niet vreemd, want iedereen die een boek schrijft, krijgt daar vroeg of laat mee te maken. Natuurlijk was het opnieuw de kleurrijke Jolanda Pikkaart die daar een oplossing voor had; de commitmentgroep. Elke week gaf ze een webinar, waarbij we elkaar vertelden hoe het ging met schrijven. Daarna kregen we een opdracht en gingen we aan de slag. Geen afspraken, geen social media, maar verhalen bedenken.

Dé kleurrijke schrijvers

Vorig jaar is dé kleurrijke schrijfgroep in het leven geroepen; een combinatie tussen de schrijfinspiratiedag en de commitmentgroep. Een paar maanden geleden sloot ik me hier ook bij aan, want de motivatie om door te zetten blijf ik lastig vinden. Samen vormen we een groep die elkaar (online) ontmoet, aanmoedigt, tips en adviezen deelt en in april volgt zelfs het eerste kleurrijke boekengala, waarbij zes auteurs hun eindproduct mogen presenteren. Het boek van Esther van der Ham, is al klaar. Op 9 oktober 2021 ben ik aan de beurt, tot die tijd zit ik natuurlijk niet stil.

Bloggen

Iedere week schrijft één van de kleurrijke schrijvers een blog, wat verschijnt op de website. Het is zeker de moeite waard om ze eens te lezen. Het is natuurlijk nóg leuker om de facebook-pagina te liken, om op de hoogte te blijven van alle nieuwtjes.

Voor mijn trouwe fans blijf ik natuurlijk ook schrijven, over mijn vorderingen, zomaar een dagelijkse gebeurtenis of iets wat te maken heeft met het onderwerp van mijn boek.

En soms, als ik mazzel heb, gebruikt iemand mijn verhaal, zoals DSM-meisjes vandaag heeft gedaan, want wat extra reclame kan ik heel goed gebruiken.

Sociale angst en het corona-virus

Regelmatig wandel ik door de bossen, om mijn zorgen los te laten, want er tollen dan teveel gedachten door mijn hoofd. Neem nou dat corona-virus. Meningen, vaak lijnrecht tegenover elkaar, slingeren rond op televisie, social media, buiten. Overal waar ik kom hoor ik discussies over de RIVM-maatregelen en de zin of onzin van de mondneusmaskers. Moeten we ons gezicht bedekken als we de deur uit gaan? Nee, het is een advies, we mogen het zelf beslissen. En daar gaat het bij mij nou net mis, het maakt me onzeker.

De supermarkt

Een sociale angststoornis betekent onder andere dat je extreem gevoelig bent voor kritiek. Wat vinden anderen van mij? Hoe voorkom ik dat mensen slecht over mij oordelen? In deze tijd is dat lastig, want als ik bijvoorbeeld door de supermarkt loop, zullen er genoeg mensen zijn die iets negatiefs over mij kunnen denken. Een angsthaas als ik een masker draag, onvoorzichtig wanneer ik hem thuis laat. Afstand bewaren is voor de één een must, de ander vindt het aanstellerij. Boodschappen doen is dus in mijn ogen een nachtmerrie geworden.

Lang leve de thuisbezorgservice. Medewerkers verzamelen mijn bestelling in kratten en tassen, een jongeman zet alles keurig in mijn voortuin, een geweldige oplossing, zonder sociale contacten.

Twijfels

Oei, tijdens de vele therapie-sessies heb ik geleerd dat ik niet alles meer mag vermijden, mijn angsten voortdurend moet blijven uitdagen. De twijfels van het online shoppen vliegen me naar de keel. Is dit nou wel verstandig? Misschien moet ik me gewoon niet zo druk maken om wat anderen denken? Ik kan alleen het knopje niet vinden om die gedachten uit te zetten.

Na eindeloos gepieker besluit ik de stap te wagen. Een complete weekbestelling verschijnt op mijn scherm, ik kies een bezorgmoment en wacht. Soms is het niet erg om te kiezen voor de makkelijkste weg, als het maar met de juiste reden gebeurt. Er blijven nog genoeg situaties over die me bang maken.

Imperfecte cirkel

Ken je dat, die dagen die zomaar voorbij gaan? Zinloze momenten waarbij het druilerige weer een spiegeling lijkt van je stemming?

Zodra de dagen korter worden, de zon zich nauwelijks nog laat zien en de bomen hun bladeren verliezen, verlang ik vaak naar een winterslaap. Languit op de bank, gordijnen dicht, deken over mijn hoofd en wachten tot het voorjaar begint.

Natuurlijk, de herfst is prachtig. Natte grasvelden ruiken heerlijk, de kleuren zijn schitterend, de paddenstoelen zorgen voor magische beelden. Als hobby-fotograaf vind ik herfstwandelingen altijd weer bijzonder.

Toch kost het me in het najaar en in de winterperiode extra veel moeite om op gang te komen, voldoende energie te vinden, mezelf vooruit te slepen. Alsof mijn lichaam alleen kan functioneren bij zonlicht. Gelukkig verdwijnt een winterdepressie langzaam weer zodra de eerste krokussen hun kopje laten zien.

Maar wat zou je doen als deze duistere periode in de lente voortduurt? Of de zomerzon haar doel mist, de mogelijkheid om voluit te genieten voorgoed verdwenen lijkt? Vertel je dit dan tegen iemand?

Praten over psychologische klachten is lang niet zo makkelijk als het lijkt. Angst, schaamte of negatieve gedachten houden hen tegen. Terecht?

De #IkBenOpen campagne (5 tot en met 10 oktober 2020) moedigt ons aan om onze mentale gezondheid bespreekbaar te maken, door een imperfecte cirkel te delen op social media. (Meer weten over deze campagne? Klik dan op deze link)

Deze campagne is een mooi initiatief. Vorig jaar deed ik mee door onderstaand filmpje te delen:

Klik op de afbeelding om de video af te spelen.

Vogelvrij

Misschien ken je het wel; na een drukke, vermoeiende periode kun je even op adem komen. Eindelijk is er weer tijd om op te ruimen, die hobby weer op te pakken waar je geen tijd voor had, dat ene boek uit te lezen, eens uitgebreid te koken, een grondige schoonmaakbeurt voor zowel de boven- als de benedenverdieping, de administratie te doen, op bezoek te gaan bij …

In mijn onderbuik zit een zwaar, kloppend gevoel, alsof er iets in zit wat er met veel geweld uit probeert te komen. Als ik me voorzichtig beweeg, blijken al mijn spieren zich te hebben aangespannen. Mijn hersenen maken overuren, zijn overprikkeld. Gebeurtenissen, gesprekken, tegenslagen van de afgelopen periode, passeren de revue, voor de zoveelste keer. Het helpt me geen zier, toch blijven ze maar malen. Oh, en dan zijn er nog al dingen die ik nog moet doen. Waar moet ik beginnen? De energie sijpelt steeds verder uit mijn lijf. Ik laat me op de bank zakken en voor ik het weet, is mijn vrije dag verstreken, zinloos, met nog steeds die knagende gejaagdheid.

Dit gebeurt me te vaak. Niet vooruit komen, uitgeput zijn van dagelijkse beslommeringen. Behalve vandaag. Oké, het kost me wat moeite, maar dat is niet erg.

Onder het stof vind ik een JBL-speaker, zet hem op de eettafel en zoek op mijn telefoon mijn favoriete playlist. Apparaten koppelen, volume omhoog en …

Beide handen en voeten bewegen automatisch mee op het ritme van de muziek. Mijn heupen twijfelen nog, maar wiegen dan toch mee. Er verschijnt een glimlach op mijn gezicht en voor ik het weet, zing ik met de zangers en zangeressen mee. Gelukkig is er, behalve de huisdieren, niemand thuis, want er schort nogal wat aan mijn zangkunsten. Maar ach, het helpt.

De energie komt terug, mijn hartslag vertraagt en de katten komen uit hun slaapplek om van dichtbij te bekijken wat ik sta te doen. Ze verklaren me vast voor gek, al kan dat me weinig schelen. Binnen een paar minuten heb ik, dansend, verschillende klusjes gedaan, verdwijnt de drukte in mijn hoofd wat naar de achtergrond en kruip ik achter mijn laptop. Het is tijd om aan mijn tweede boek te werken.

Wat doe jij om tot rust te komen? Laat jouw oplossing weten in de reacties hieronder, zodat we elkaar kunnen helpen.

%d bloggers liken dit: